“'Na funa 'nganna s'astregne e t'affoca
e comme 'o 'ccafè saglie p' 'a moka,
se riegne 'a vocca 'e ciato vullente,
stai murenno e nun puote fa niente.
Te manca ll'aria, te siente malato
stai comme nu' fuoco ca s'è stutato
ma sott' 'a cenere ancora abbrucia
se sente 'o calore ma nun tene luce.
Chiste è 'o mumento 'e stregnere e rienti
'e s'aizà e cuntà fino a ciento
mentre se menano cauci e cazzuotti
'pe sciogliere 'e 'ffune ca s'erano astrette.
Allora 'na luce avvampa e s'appiccia
dint' 'o core, comme 'a 'na miccia
'a speranza ca sconta 'a tristezza
e fa scuppià 'a bomba 'ra cuntentezza.